X
تبلیغات
زولا
شعر
چهارشنبه 26 بهمن‌ماه سال 1384
لیلی و مجنون

قاب پنجره را از چهره زیبایش تهی کرد

سراسیمه میان کوچه دوید

فاصله زیادی از خانه اش تا مجنون بر زمین افتاده نبود

تا او را دریابد بارها به زمین خورد و برخاست

جمعیت از دور مجنون به کناری رفتند

اما لیلی  لیلای همیشگی نبود

انگار هیچکس را نمی دید

صدای شیونش کوچه ها را پر کرد

در میان های های گریه حرفهایش مفهوم نبود

گویا خود را نهیب می زد و از مجنونش دلجویی می کرد

به کسی توجهی نداشت

نا آرام بود و بی شکیب

دیگر از پای بر خاک نشسته بود

دامن بر روی خاک کوچه گسترانید

سر مجنون را بر زانو نهاد

صحنه زیبا و عجیبی بود

سکوت همه جا را فرا گرفته بود

سنگینی نگاه اطرافیان را حس می کرد

لحظاتی بیشتر نگذشت تا سکوت را شکست

و همه برای اولین بار بود که شنیدند لیلی گفت:

مجنون من!

مجنون من!

مجنون من!

 


آرشیو

قدمتون گل بارون : 87581


عناوین آخرین یادداشت ها