X
تبلیغات
زولا
شعر
جمعه 16 دی‌ماه سال 1384

نگذار؛

نه سیاهی،

نه سکوت،

نه دیوار و نه سیم خاردار

و نه حتّی من،

لبخندت را از من بگیرد.

بگذارشیرینی لبخندت

تلخی گذشته را بیرنگ کند...

هر جا که هستی باش؛

با من باش؛

برای من باش؛

تا همیشه

 

جمعه 16 دی‌ماه سال 1384
درس عشق

تــــا کـــه از دیــــوان هستی درس عشق آموختیم

سینــــه را چون لالـــه از داغ محبت ســــوختــیم

عنــــدلیب هـــر چمـــن بـــودیم از غــوغـای زاغ

عــــزلت عنقـــا گـــزیدیـــم از نــــوا لب دوختیــم

روزگــــاری گـــر چه بازار تملـــــق گـرم بــــود

مـــا بهـــر نا کس متــاع آبـــــرو نفـــــــروختیـــم

عاقبت از تنگنـــــای خـــاک ســر بر مـــی کشــد

گنج اسراری کــــه در کــــان ضمیـــر انــدوختیم

نـــام ما از دفتــــر گیتـــی فـــدایی محــــو نیسـت

تا که از دیــــــوان هستی درس عشق آمـوختیـم

جمعه 16 دی‌ماه سال 1384
توبه

دوست دارم پس از این شیشه نشکن باشم          تو اگر سنگی و بیرحم من آهن باشم

هست اگر در سرم اندیشه اسطــوره شدن         پیرو مکتب مجنــــون نه تهمـتن باشم

خسته شد شانه ام ازوزنه مردی ای کـاش         مرد باشی تو و من ثا نیه ای زن باشم

جفت من کیست که بیهوده پی اش میگردم         شاید آن نیـمه گم گشــته خود من باشم

باز هـم گمــشده ای در تــو بیـابــم مپســند         که در انباری احسـاس توسوزن باشم

تـوبه کـردم ز تـو و چشــم تـو یعنــی باید         باز هم منتظــر تـوبـه شـکـــستن باشم

یکشنبه 11 دی‌ماه سال 1384
مگذر از من.................

مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم
با خیال چشم مستت از می و مستی گذشتم
 دامن گلچین پر از گل بود از باغ حضورت
من چو باد صبح از آنجا با تهی دستی گذشتم
من از آن پیمان که با چشم تو بستم سال پیشین
گر تو عهد دوستی با دیگری بستی گذشتم
چون عقابی می زنم پر در شکوه بامدادان
من که با شهبال همت زین همه پستی گذشتم
 پاکبازی همچو من در زندگی هرگز نبینی
مگذر از من ای که در راه تو از هستی گذشتم

 

 

یکشنبه 11 دی‌ماه سال 1384

 پیغام

 مستیم و دل به چشم تو و جام داده ایم
 سامان دل به جرعه فرجام داده ایم
محرم تری ز مردمک دیدگان نبود
زان بانگاه سوی تو پیغام داده ایم
چون شمع اگر به محفل تو ره نیافتیم
 مهتاب وار بوسه بر آن ببام داده ایم
دور از تو با سیاهی شب های غم گذشت
این مردنی که زندگی اش نام داده ایم
 با یاد نرگس تو چو باران به هر سحر
 صد بوسه بر شکوفه بادام داده ایم
وز موج خیز فتنه دل بی کشیب را
در ساحل خیال تو آرام داده ایم

 

پنج‌شنبه 8 دی‌ماه سال 1384

از صبــح ازل شاهد و مشـهـود علی بود                     از شام ابد عابد و معبـــود علی بود

در درگـه حــق ســاجـد مسجـود علی بود                     تا صورت پیــوند جهـــان علی بود

شاهی که سخی بود و جـلی بود علی بود                     مرات جمـــال ازلـــی بود علی بود

اربـاب و شـه لــم یـزلـــی بــود علی بود                     سلطان سخا و کرم و جود علی بود

 

 

تو صفاد ده عشق و صفای منی          تو فرشته باغ و سرای منی

تو نمـک زن شـور و نـوای منی          تو بقـا  تو نشـان بقـای منی

تو بـرون  زتصـرف آب و گلی          تو نشاط روان و فروغ دلی

تو به دیده منی  تو به سینه گلی          تو تجسم عشق وصفای منی

                          تو دلیل وجود خدای منی

تو نــوا گـر مستــی ما شـده ای           تو خدا نه که نورخداشده ای

عجبـا عجبـا که چه ها شـده ای           تو نه قبله که قبله نما ی منی

                          تو دلیل وجود خدای منی

دوشنبه 5 دی‌ماه سال 1384

هر روز دلم به زیر باری دگر است در دیده‌ی من ز هجر خاری دگر است
من جهد همی‌کنم قضا می‌گوید               بیرون ز کفایت تو کاری دگراست

* * *

دوشنبه 5 دی‌ماه سال 1384

جز نقش تو در نظر نیامد ما را جز کوی تو رهگذر نیامد ما را
خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت             حقا که به چشم در نیامد ما را

شنبه 3 دی‌ماه سال 1384

 

گفتی که:

           چو خورشید زنم سوی تو پر

                                                   چون ماه شبی می کشم از پنجره سر

 

اندوه که خورشید شدی                           تنگ غروب...

افسوس که مهتاب شدی                          وقـت سحـــر...

        

شنبه 3 دی‌ماه سال 1384
محصول عشق

 

آنکه

      عشق 

              می کارد

 

                   اشک درو می کند               

  

                  

                      


<<    1       2       3    >>
آرشیو

قدمتون گل بارون : 87581


عناوین آخرین یادداشت ها