شعر
یکشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1388

گر  وصل  آن  نگار   میسر   شود  مرا  

از عمر باک نیست که در سر شود مرا  

 

تسخیر  روی  او  به  دعا  می کند دلم  

تا   آفتاب   و   ماه   مسخر  شود   مرا 

 

روزی  که  کاسه  سرم از خاک پر کنند 

از  بوی   او   دماغ   معطر   شود   مرا 

 

آن  نور  هر  دو  دیده اگر می دهد رضا 

بگذار تا دو  دیده به خون  تر  شود  مرا 

 

هر ساعتم  چنان  کند  از  غصه پایمال 

کز دست او  فغان به فلک بر شود مرا 

 

مشکل شکفته گرددم از وصل او گلی 

لیکن چه خار ها که به دل در شود مرا 

 

این درد سینه سوز که در جان اوحدیست 

از تن شگفت  نیست  که  لاغر  شود  مرا 

 

 

  اوحدی مراغه ای 

 

 

 

شنبه 31 مرداد‌ماه سال 1388
کیش و مات

واضح و روشن بود 

آخر بازی چیست 

مرگ من حتمی بود 

جای هیچ حرفی نیست 

 

به یقین می دیدم 

راه من بیراه است 

همه گفتند نرو 

دل ولی رختش بست 

 

همه روز و همه روز 

گرم بازی بودم 

مست مست از بازی 

شب چه خوب آسودم 

 

مهره اول را 

من جلو می راندم 

عشق او کورم کرد 

هی غزل می خواندم 

 

وه چه لذت دارد؟! 

شمع پروانه شدن 

سوخت و آخر کار 

مست پیمانه شدن 

 

وه چه لذت دارد؟! 

چشم او می دوزد 

مهره ام می لرزد 

مهره ام می سوزد 

 

وه چه کس می داند؟! 

که چه لذت دارد 

تن تو تب دار است 

ابر باران دارد 

 

بازیم بازی مرگ 

مهره ای خاموشم 

لیک سرشارم و مست 

با او هم آغوشم 

 

رخ او می دوزد 

به رخم دیگر بار 

یک قدم هم پیش تر 

و دوباره تکرار 

 

تب بازی با او 

تپش قلبم شد 

مرگ من حتمی بود 

ولی... انگار نشد 

 

آری امروز آری 

آخر بازی شد 

کیشم و مات اما 

قلب من راضی شد... 

 

                                

                                مینوسا 

 

شنبه 17 مرداد‌ماه سال 1388

 

 

اگرچه سهم من از تو فقط یک عادت است و بس 

ولی این سهم کوچک  نیز  مرا  سیراب می سازد 

 

مینوسا

 

شنبه 17 مرداد‌ماه سال 1388
و مرا می فهمی

چهارشنبه 7 مرداد‌ماه سال 1388

گله خویش 

دل ریش 

به پیش که برم؟ 

 

دردم از یاران نیست  

دردم از باران نیست 

دردم از جور زمان 

از مه و طوفان نیست 

من خودم زخم دل ریش خودم 

حکم باطل ندهم  من علیه مرداب 

من اگر تا دل مرداب روم 

گنه مرداب است ؟ 

که مرا می بلعد؟ 

که مرا می نوشد؟ 

گنه طوفان چیست؟ 

من اگر خانه ی خود  روی آب می سازم 

من اگر خیس و رهم گر گلی و بارانیست 

گنه باران نیست 

چتر من چتر زمستانی نیست 

گل نباید که فدای من دلداده شود 

تشنه باران است 

 

گله خویش 

دل ریش  

به پیش که برم؟ 

 من خودم زخم دل ریش خودم 

یار اگر نیست   گنه کار نبود 

عیب کار از من و این عقل خطا کار من است 

گنه از سنگ نبود 

گنه از رنگ نبود 

گنه از مه  

گنه از ره 

گنه از ساز بد آهنگ نبود 

 حکم باطل ندهم  من علیه مرداب 

به غلط باخته ام  دل به دیدار سراب 

 

من خودم زخم دل ریش خودم 

گله خویش 

دل ریش 

به پیش که برم؟ 

 

                                  مینوسا 

سه‌شنبه 5 خرداد‌ماه سال 1388

 

 

 

حرفی کلامی مطلبی چیزی جوابی 

ساکت تر از هر دفعه ای مثل  کتابی 

 

از چه نمی خواهی شفایت را بگیری؟ 

گر  خود   مفاتیح   الجنان   مستجابی 

 

این خانه محتاج  کمی نور  است زهرا 

گر  رو    بگیری   یا     نگیری    آفتابی 

 

امروز   با   دیروز   خیلی   فرق   داری 

دیروز    آئینه    ولی    امر و ز     قابی 

 

با دست پخت تو  سر سفره  نشستم 

وقتی نباشی تو  چه نانی و چه  آبی! 

 

پروانه ها   ر ا   گفته ام   دورت  نگردند 

شاید که امشب را کمی راحت بخوابی

سه‌شنبه 22 بهمن‌ماه سال 1387
زندگی تکراری

 

 

دیگه غصه خوردنم سیرم نمی کنه! 

شدم مثل کویر تشنه ای که ابرای سیاه ، خسته ی باریدنشن 

مثل آوازی که گوشای بی تفاوت براش نقش دروازه رو دارن 

مثل مزه تکراری آب واسه سنگای رودخونه! 

درست مثل همون کوهی که هر روز دم غروب ، خورشیدو پشتش قایم می کنه 

مثل یه پل کهنه که روزی هزار تا عابر بی خبر از روش رد می شن! 

 

بدبختی ما آدما اینه که عادت کردیم به عادت کردن 

و این تنها دلیل بی تفاوتیه! 

 

                                    سعید قنبری

دوشنبه 21 بهمن‌ماه سال 1387
حدیث مهر

امشب نگارم سرخوشان آهسته بر در می زند 

آهسته امشب دلبری ، بر کوی ما سر می زند 

 

آن  ماه   نا پیدا عیان ،  با  کر و فری  آنچنان 

پران تر از هر مرغکی ، بر بام ما پر می زند 

 

گفتم  حدیث   مهر  او ،  آمد  ز دل  آوای  هو 

آنکس که بشنود این ندا ، دیگر چرا در می زند 

 

آه  از نهادم   برده  او ،  آخر چرا  ننوشته  او 

وقتی  به دادم  من قلم ،  دائم به جوهر می زند 

 

با آنکه  داند او که  من ،  نی  را  مثال  پیرهن 

صبرم تهی گشت وچرا ، گرزی به پیکرمی زند 

 

گفتم منش روحم ز تو ، جسمم ز تو ، جانم ز تو 

چون دادمش من گوهری،سنگی به گوهرمی زند 

 

جلوه چوسیمای خوشش عطری به گلشن می دهد 

از بوی خوبش  لاجرم ،  نوری به اختر می زند 

  

                                         فربود شکوهی

یکشنبه 10 شهریور‌ماه سال 1387
اشک

قطره‌ دلش‌ دریا می‌خواست. خیلی‌ وقت‌ بود که‌ به‌ خدا گفته‌ بود.
هر بار خدا می‌گفت: از قطره‌ تا دریا راهی‌ست‌ طولانی. راهی‌ از
رنج‌ و عشق‌ و صبوری. هر قطره‌ را لیاقت‌ دریا نیست.
قطره‌ عبور کرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت.

قطره‌ ایستاد و منجمد شد. قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد. قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت. و هر بار چیزی‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوری‌ آموخت.
تا روزی‌ که‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دریا شدن. خدا قطره‌ را به‌ دریا رساند. قطره‌ طعم‌ دریا را چشید. طعم‌ دریا شدن‌ را. اما...
روزی‌ قطره‌ به‌ خدا گفت: از دریا بزرگتر، آری‌ از دریا بزرگتر هم‌ هست؟
خدا گفت: هست.
قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را می‌خواهم. بزرگترین‌ را. بی‌نهایت‌ را.
خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت‌ و گفت: اینجا بی‌نهایت‌ است.
آدم‌ عاشق‌ بود. دنبال‌ کلمه‌ای‌ می‌گشت‌ تا عشق‌ را توی‌ آن‌ بریزد. اما هیچ‌ کلمه‌ای‌ توان‌ سنگینی‌ عشق‌ را نداشت. آدم‌ همه‌ عشقش‌ را توی‌ یک‌ قطره‌ ریخت. قطره‌ از قلب‌ عاشق‌ عبور کرد. و وقتی‌ که‌ قطره‌ از چشم‌ عاشق‌ چکید، خدا گفت: حالا تو بی‌نهایتی، چون که‌ عکس‌ من‌ در اشک‌ عاشق‌ است.

چهارشنبه 21 تیر‌ماه سال 1385

تو را گم کرده ام امروز

و حالا لحظه های من

گرفتارسکوتی سرد و سنگینند

و چشمانم

که تا دیروز به عشقت می درخشیدند

نمی دانی چه غمگینند

چراغ روشن شب بود

برایم چشمهای تو

نمی دانم چه خواهد شد

پر از دلشوره ام

بی تاب و دلگیرم

کجا ماندی

که من بی تو هزاران بار در هر لحظه می میرم


   1       2       3       4       5       ...       11    >>
آرشیو

قدمتون گل بارون : 87595


عناوین آخرین یادداشت ها